سم شناسی آنتی موان

آنتی موآن
مخلوط سولفور جیوه و آنتی موآن در معادن یافت می شوند که مهم ترین آنها استیب نیت نام دارد. مصارف عمده آنتی موآن بصورت فلز عبارتند از تهیه آلیاژ آنتی موآن و سرب جهت ساخت یاتاقان، حروف چاپ و قطعات باطری، صنایع شیمیایی، داروسازی، ریخته گری و مهمات سازی. مصارف غیر فلزی نیز عبارتند از تهیه پارچه های نسوز، رنگ و جلا، شیشه سازی، کبریت سازی و سرامیک سازی.

کینتیک
املاح آنتی موآن از راه گوارشی وارد بدن شده و باعث استفراغ می شوند. استنشاق فیوم های حاوی آنتی موآن به سرعت موجب جذب آن شده و سبب مسمومیت می گردد . جذب پوستی با آنتی موآن نیز بسیار کم صورت می گیرد. این ماده پس از جذب در بیشتر بافت های بدن توزیع و در کبد، تیروئید، ریه، قلب و کلیه تجمع می یابد .

علایم مسمومیت
در تماس خوراکی با آنتی موآن به دلیل ایجاد استفراغ، احتمال مسمومیت کم است .
در مسمومیت مزمن احساس طعم فلزی در دهان، احساس تشنگی شدید، سوزش معده، استفراغ، اسهال، اختلالات کلیوی، نارسایی کبدی و قلبی و عروقی، شکم درد، اختلالات عصبی همچون سر درد و بی حالی، کاهش وزن و کم خونی ایجاد می شود. علاوه بر این موارد، عوارض پوستی به صورت زخم های دیر التیام به نام آبله های آنتی موآنی که معمولا روی ساعد دیده می شود و همچنین اختلالات تنفسی، سوراخ شدن تیغه بینی و التهاب ملتحمه چشم نیز ایجاد می شود.